เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 เทวรูปเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่หน้าเหมือนอันหรานอย่างกับแกะ
เหลียนเฉิง ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัทการลงทุนท่องเที่ยวอ่าวจินไห่
เจิ้งอี้และหยางเหว่ยกวงกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น มือถือแก้วแชมเปญ พลางชนแก้วดื่มด่ำกับบรรยากาศสุดคึกคักเบื้องล่าง
เวลานี้หยางเหว่ยกวงไม่คิดจะเสแสร้งเก็บอาการอีกต่อไป หางตาย่นเป็นริ้วด้วยรอยยิ้ม ยกแก้วเหล้าขึ้นมาประจบสอพลอเจิ้งอี้แบบสุดตัว “ยินดีด้วยครับคุณชายเจิ้ง คราวนี้เหยียบอันหรานจมโคลนแบบมิดหัวเลย ไอ้เด็กนั่นชาตินี้คงไม่ต้องหวังว่าจะลืมตาอ้าปากกลับมาได้อีกแล้ว”
เจิ้งอี้เองก็ขี้เกียจจะปั้นหน้าแล้วเช่นกัน มือขวาแกว่งแก้วไวน์ ส่วนมือซ้ายไถหน้าจอมือถือ ตรวจดูคลิปวิดีโอและภาพถ่ายสารพัดที่ลูกน้องส่งมาจากอำเภอเหอโข่ว
งานพิธีธรรมะที่ภูเขาห้าเซียน ได้ยินว่ามีคนมาร่วมงานกว่าสามหมื่นคน แต่คนแค่นี้พอกระจายตัวเข้าไปในภูเขากว้างใหญ่ไพศาล ไม่นานก็ดูบางตาจนโหรงเหรง
เมืองเถาหยวนที่อยู่ตีนเขายิ่งน่าอนาถกว่า กวาดตามองไป ทั้งถนนโล่งร้างว่างเปล่า ยิ่งมีหมอกควันจากน้ำแข็งแห้งพวกนั้นลอยคลุ้ง ก็ดูไม่ต่างอะไรกับเมืองผีไร้ผู้คนเลยสักนิด