กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 138 มาที่นี่ก็เพื่อเขา
วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสางได้ไม่นาน เว่ยหลานหลานกับซ่งชิวสือก็งัวเงียลุกขึ้นจากเตียง
เมื่อคืนตอนกลับถึงโรงแรม หลินเวยกำชับพวกเธอให้รีบนอน เช้าวันรุ่งขึ้นหกโมงตรง ให้สวมชุดกีฬาลงมารวมตัวกันที่ล็อบบี้ชั้นล่าง
ตอนนั้นทั้งสองคนใจหล่นวูบ หันมามองหน้ากัน ก่อนจะเห็นแววตาสิ้นหวังปนสงสัยแบบเดียวกันในดวงตาของอีกฝ่าย
ไม่จริงน่า
รวมตัวหกโมงเช้าเนี่ยนะ
แถมยังต้องใส่ชุดกีฬาอีก
ไหนบอกไว้ว่าสภาพแวดล้อมการทำงานสบาย ๆ ไงล่ะ
นี่มันเพิ่งหนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ ทำงานวันแรกก็จัดระเบียบแบบทหารเลยเรอะ
ทั้งสองคนลากสังขารลงมาชั้นล่างด้วยอารมณ์หดหู่ราวกับจะไปเช็งเม้ง แต่พอมองไปก็เห็นหลินเวยอยู่ในชุดกีฬาทะมัดทะแมง กำลังวิ่งเหยาะ ๆ อยู่กับที่เพื่ออบอุ่นร่างกาย