เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132 การเดินทางสู่เมืองเถาหยวนในนาม "ลืมทุกข์"
เวลาบ่ายสองโมง เที่ยวบินจากเซี่ยงไฮ้ลงจอดที่สนามบินเหมยซานตรงตามเวลา
หลินเวยลากกระเป๋าเดินทางใบกะทัดรัดเดินออกจากโถงอาคาร ผู้โดยสารขาเข้าไม่ทันไร ป้ายบอกทางที่ออกแบบอย่างสะดุดตาป้ายหนึ่งก็ดึงดูดสายตาของเธอเข้าอย่างจัง—รถบัสตรงสู่เมืองเถาหยวน
มันเป็นป้ายบอกทางสีเขียวอ่อนแนวภาพวาดหมึกจีน สไตล์สดชื่นและมีเอกลักษณ์ ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางป้ายจราจรที่ดูวุ่นวายระเกะระกะทั้งหลาย
ใจของหลินเวยไหววูบเล็กน้อย
ตัวอำเภอเหอโข่วเองไม่มีสนามบิน ทำเลที่ตั้งค่อนข้างห่างไกล หากนักท่องเที่ยวนั่งเครื่องบินมา จะต้องนั่งรถบัสสนามบินเข้าตัวเมืองเหมยซานก่อน แล้วค่อยต่อรถไปยังอำเภอเหอโข่วอีกทอดหนึ่ง
โดยเฉพาะช่วงถนนที่ออกจากเหมยซานมุ่งหน้าสู่อำเภอเหอโข่ว สภาพถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ คับแคบสัญจรลำบาก การนั่งรถนานสองชั่วโมงทำเอาคนปวดเอวปวดหลังไปตามๆ กัน