เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111 สไตล์ของคุณไม่เหมือนพ่อคุณเลยนะ
ใกล้เวลาเที่ยง อันหรานนั่งรถของลวี่เหยียนขับเข้าไปในเมืองโบราณที่ว่างเปล่าร้างผู้คนด้วยกัน
อันหรานมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจ “เมืองโบราณเริ่มเปิดดำเนินการแล้วเหรอครับ?”
ลวี่เหยียนเองก็มีสีหน้างุนงงไม่แพ้กัน “ไม่รู้สิ ผู้อำนวยการธนาคารจางให้ที่อยู่มาก็คือที่นี่แหละ หอเซียนเมามาย”
อันหรานรู้จักหอเซียนเมามาย มันตั้งอยู่ในจุดใจกลางที่สุดของเมืองโบราณ เป็นอาคารจำลองสถาปัตยกรรมโบราณสูงสี่ชั้น มีกลิ่นอายคล้ายหอนกกระเรียนเหลืองอยู่หลายส่วน เพียงแต่ขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย
ไม่นานรถก็แล่นมาจอดที่ด้านล่างหอเซียนเมามาย
บนลานโล่งหน้าอาคารมีรถหรูราคาแพงระยับจอดอยู่หลายคัน รวมถึงรถบรรทุกตู้ทึบอีกไม่กี่คัน
ผู้คนที่ดูเหมือนคนงานกลุ่มหนึ่งกำลังง่วนทำงานอยู่หน้าประตู
บ้างกำลังเก็บกวาดใบไม้ร่วงและฝุ่นผง บ้างกำลังตัดแต่งต้นไม้ประดับ และยังมีคนกำลังปล่อยน้ำเข้าสระน้ำพุหน้าอาคาร