เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101 เอาข้อมูลตบหน้า เจ็บแสบถึงทรวงที่สุด
ทันทีที่พูดจบ มุมปากของเริ่นหงเทาก็ยกยิ้มจางๆ จ้องมองอันหรานอย่างสบายอารมณ์
สายตานั้นราวกับกำลังบอกว่า เจ้าเด็กนี่ อยากได้อำนาจบริหารจัดการอย่างอิสระงั้นรึ? ตบะบำเพ็ญของแกยังตื้นเขินไปหน่อยนะ
หูเสียงไม่ได้ออกหน้าพูดแทนอันหราน เขาเองก็เบนสายตาไปมองอันหรานเหมือนกับคนอื่นๆ รอคอยคำตอบจากชายหนุ่มอย่างเงียบๆ
ทว่าความอึดอัดใจ อับจนหนทาง หรือลนลานอย่างที่ทุกคนคาดคิดไว้ กลับไม่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอันหรานเลยแม้แต่น้อย
สีหน้าของอันหรานยังคงผ่อนคลาย ซ้ำยังมีรอยยิ้มคล้ายกำลังนึกสนุกประดับอยู่นิดๆ ด้วยซ้ำ
“ผู้อำนวยการเริ่น พูดจบหรือยังครับ?”
เริ่นหงเทาพยักหน้าอย่างไม่รีบร้อน
อันหรานหันไปมองคนอื่นๆ ต่อ “ท่านผู้บริหารทุกท่าน มีอะไรจะเสริมอีกไหมครับ?”
ทุกคนหันไปมองหน้ากันไปมา ต่างรู้สึกว่าไม้ตายข้อหา “งมงายคร่ำครึ” ท่อนนี้มีน้ำหนักมากเกินพอแล้ว แทบไม่จำเป็นต้องเสริมอะไรอีก