เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 เขาคือคมดาบไร้ฝัก
ซุนหยางได้แต่พูดไม่ออก ตาเฒ่าคนนี้เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ เมื่อครู่ยังพูดอยู่เลยว่าดูทรงแล้วไม่ใช่คนดีมีหลักการ ที่ไหนได้พริบตาเดียวก็กลืนน้ำลายตัวเองเสียแล้ว
แต่เขาก็ได้แค่บ่นอยู่ในใจ เก็บเอกสารใส่ตัวเรียบร้อยแล้วจึงขับรถตรงไปยังโรงยิมประจำอำเภอ
ทั้งอำเภอมีโรงยิมในร่มที่ดูเป็นเรื่องเป็นราวอยู่แค่แห่งเดียวนี้ ทั้งบาสเกตบอล วอลเลย์บอล แบดมินตัน ล้วนอัดรวมกันอยู่บนพื้นสนามเดียว เส้นบนพื้นตีไขว้ไปมาซับซ้อนยิ่งกว่าเชือกพันมือของคุณยายเสียอีก
พอหาห้องสำนักงานของโรงยิมเจอ ก็เห็นชายวัยกลางคนกำลังเท้าแขนสัปหงกอยู่
ซุนหยางเดินเข้าไปเคาะโต๊ะ “สวัสดีครับ ผมจะเหมาสนาม”
ผู้ดูแลซูดน้ำลายกลับเข้าไป ปรือตาขึ้นมองสำรวจซุนหยางอย่างเกียจคร้าน ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ “จะเหมาสนามอะไรล่ะ”
ซุนหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบเอกสารหัวครุฑแดงฉบับนั้นลงบนโต๊ะทันที