เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38 อยากไปเกิดใหม่เหรอ? ต่อแถวรอไปยาวๆ เถอะ
ทหารเกราะขี่ลมมรณะ พาอันหรานมุ่งหน้าตรงไปยังทิศตะวันตกของเมือง
ยิ่งเข้าไปใกล้ ละอองชำระแค้นสีเงินก็ยิ่งหนาแน่นและสว่างไสว ราวกับฉีกกระชากม่านฟ้าอันหนาทึบของเมืองวิญญาณตายโหงออกเป็นช่อง เผยให้เห็นผืนฟ้าดั่งภาพวาดหมึกจีนที่ไหลเวียนด้วยสีสันงดงามตระการตาอีกครั้ง
ณ ใจกลางที่ละอองแสงเข้มข้นที่สุด เงาร่างหนึ่งกำลังแหงนหน้าเหม่อมองภาพอัศจรรย์เหนือศีรษะ แววตาไม่ได้ว่างเปล่าด้านชาเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่กลับเปี่ยมด้วยความกระจ่างใสและตื่นตะลึงเกินจะเอ่ยเป็นคำพูด
เขาคือซุนโหย่วไฉนั่นเอง
ทหารเกราะร่อนลมลงจอด อันหรานวิ่งเข้าไปหาไม่กี่ก้าวก็ตบไหล่เขาเบาๆ พลางยิ้มถาม “เฮ้ ซุนปากมาก ได้สติแล้วเหรอ?”
ซุนโหย่วไฉสะดุ้งเฮือก หันขวับกลับมามอง ดวงตาเล็กหยีกะพริบปริบๆ ติดกันหลายที กว่าจะร้องอุทานออกมาอย่างตะกุกตะกัก “นะ... นะ... นาย... นายคือ... เถ้า... เถ้าแก่อันเรอะ?!”