เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 ปรโลกหรือโลกมนุษย์ ก็อีหรอบเดียวกันทั้งนั้น
อันหรานหันหลังตั้งท่าจะวิ่ง แต่ไม้ถูพื้นของตาเฒ่าก็ฟาดมาถึงตัวเสียแล้ว
เขารีบก้มหัวหลบ ไม้ถูพื้นจึงเฉียดกระหม่อมไป ก่อนจะฟาดเข้ากับประตูกระจกดังโครม
ตามมาด้วยเสียงเพล้ง ประตูกระจกทั้งบานแตกละเอียดยิบ
ตาเฒ่ายืนอึ้งไปเลย พอหันกลับมามองอันหราน ดวงตาก็แทบจะพ่นไฟ แทบอยากบีบคอไอ้เด็กเปรตนี่ให้ตายคามือ
นี่สวรรค์ส่งมันลงมาแกล้งกันชัดๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?
อันหรานเห็นตาเฒ่ายืนตะลึง ก็กลัวว่าแกจะโมโหจนล้มป่วย จึงรีบปลอบ “คุณตา ใจเย็นก่อนครับ เดี๋ยวจะโกรธจนเสียสุขภาพเปล่าๆ กระจกนี่ผมชดใช้เอง ไม่เกี่ยวกับคุณตาแน่นอนครับ”
จังหวะนั้นเองก็มีเสียงดังออกมาจากห้องด้านใน “เกิดอะไรขึ้นๆ? เสียงอะไรกันน่ะ?”
อันหรานหันไปมองตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสันทัดตาตี่คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมา