ตอนที่ 116 ความรู้สึกด้อยค่าและอาการขาพิการ

ตอนที่ 116 ความรู้สึกด้อยค่าและอาการขาพิการ

“ฉันก็เพิ่งนึกออกเหมือนกัน แต่เขากลับลากตัวปลอมนั่นหนีไป” เมิ่งเยวี่ยจวินพูดพลางส่ายหางไปมาขณะที่หัวยังเป็นรูปหัวแมว

ซูหลี: “เขาเข้าใจผิดว่านั่นเป็นเธอ”

“พูดแบบนั้นก็ถูก แต่ขนาดฉันแท้ ๆ เขายังจำไม่ได้เลยนะ” เมิ่งเยวี่ยจวินพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

เห็นเธอพูดเช่นนั้น ซูหลีก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะอย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องของคนสองคน

อีกอย่างถึงซูหลีจะไม่ได้บอกรายละเอียดภารกิจก่อนหน้านี้กับเมิ่งเยวี่ยจวิน แต่เธอก็รู้ดีแก่ใจว่าก่วนฟางอี้กับผู้หญิงคนนั้นอาจเคยทำอะไรกันไปแล้วบ้าง

มีเผยเยี่ยนเป็นบอดี้การ์ด ทั้งสองคนและแมวหนึ่งตัวจึงเดินทางได้อย่างสะดวกสบายตลอดทาง