กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เฉินหยวนจื่อมองเขา
ในดวงตาล้วนมีแต่สีแดง...
ผ้าไหมแดง ม่านแดง และอักษรสุขทวีคูณสีแดงที่ติดอยู่บนหน้าต่างแผ่นแล้วแผ่นเล่า...
ทั้งหมดคือคำมั่นที่พวกเขาเคยให้แก่กัน...
หากยังมีชาติหน้า...
อืม นี่คือชาติหน้า
“เจ้าคนโง่” เฉินหยวนจื่อยื่นมือผลักเขาหนึ่งที “หากข้าไม่ยินยอม เจ้าคิดว่ามีราชโองการแล้วจะไม่มีโอกาสพลาดหรือ?”
หลี่มู่จิ้นทอดสายตาลง ดึงมือของนางไว้
ปลายนิ้วเลื่อนผ่านกลางฝ่ามือเข้าไประหว่างนิ้ว ทีละนิด ๆ พันเกี่ยวกัน...
เขายังไม่พูด เฉินหยวนจื่อเบะปาก บ่นเสียงเบา “ตอนนี้เจ้าเหตุใดจึงพูดน้อยนัก...”