ตอนที่ 271 สังสารวัฏเวียนวน

ราตรีใกล้สิ้นแต่ยังไม่สิ้น บานประตูแง้มครึ่ง เมื่อเปลวเทียนร่อแร่ใกล้ดับ ก็เกิดเสียงเล็ก ๆ แตกกระจายออกมาอีก ทีละเสียง ๆ ราวกับมีคนในที่มืดกำลังเลื่อนลูกคิดอย่างไม่รีบร้อน นับก้าวทุกก้าวของกระดานหมากใหม่

ตั้งแต่ไป๋เมี่ยวเสวี่ยตามหลี่เยี่ยนกลับจวน เฉินหยวนจื่อก็ให้คนย้ายเก้าอี้ไม้ไผ่มาตัวหนึ่งที่ลานเรือน นั่งอยู่จนเกือบทั้งคืน

เซียงโต้วกับชิงจือทั้งสองไม่กล้าเตือน ได้แต่ยกม้านั่งเตี้ยมาวางนั่งใต้ประตูจันทร์ เท้าคางง่วงงุน

เฉินหยวนจื่อเงยหน้าขึ้นมองจันทราเย็นโค้งนั้นที่มุมชายคา แสงจันทราคมราวกับใบมีด แขวนอยู่บาง ๆ เผยความหนาวเย็นแห่งราตรีฤดูใบไม้ผลิอยู่บ้าง....