กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ยามเฉินหยวนจื่อกลับถึงจวนหนิงอ๋อง ฟ้าก็มืดแล้ว เพิ่งก้าวผ่านประตูเข้ามา นางก็ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาจากระเบียงเรือนชั้นนอก
สาวใช้ 3 คนคุกเข่าเรียงกัน ก้มศีรษะต่ำ ไหล่กระตุกเป็นระยะ คล้ายอยากร้องไห้แต่ไม่กล้าร้องออกมาดัง ๆ แม้จะรู้สึกคับข้องใจ แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้ามองชิงจือที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
สีหน้าชิงจือก็เคร่งตึงเช่นกัน ในมือกำไม้บรรทัดไม้ไผ่เรียวยาวไว้ ไม่ได้ตี เพียงถืออยู่อย่างนั้น แล้วซักถามพวกนางด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก “ข้าเคยบอกหรือไม่ว่าพวกเจ้า 3 คนมีหน้าที่ดูแลต้นไม้ดอกไม้ในเรือนชั้นนอก ผู้ใดให้พวกเจ้าเข้าไปในเรือนใน?”