กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“หากนางไม่ยอมเล่า”
เฉินหยวนจื่อยิ้ม “ไม่ยอมไม่ได้หรอก เหมยเหนียงเป็นคนฉลาด วันข้างหน้าในเรือนหลังของหลี่เยี่ยนนางย่อมยังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือของข้า”
หลี่มู่จิ้นลุกขึ้นนั่งจากเตียงกว้าง ชำเลืองมองกองต้นฉบับเก่าบนโต๊ะ “เช่นนี้แล้ว…เจ้าหาใช่ต้องการข้าไม่?”
เฉินหยวนจื่อก็ลุกขึ้นนั่งตาม “นี่มันคำพูดอันใดกัน เพียงแต่สถานะของเจ้ายามนี้ไม่สะดวกจะออกหน้าจัดการเรื่องนี้อีก ข้าคิดได้ถึงคนที่เหมาะสมกว่า”
“ผู้ใด?”
“ลู่ยวี่ ใต้เท้าลู่” เฉินหยวนจื่อวางมือบนหัวเข่า พลางเคาะเบา ๆ พลางกล่าว “อาจารย์กับศิษย์หักหน้ากัน? เจ้าไม่คิดหรือว่าละครบทนี้ทำให้คนเชื่อถือยิ่งนัก?”