ตอนที่ 250 ใครว่าปลากับอุ้งตีนหมีได้ทั้งคู่ไม่ได้

เฉินหยวนจื่อหันกลับไปมองเขา

แสงแดดอบอุ่นยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าเขา สายลมพัดใบไม้ด้านนอกหน้าต่างเกิดเสียงกรอบแกรบ ในยามนี้ หัวใจของนางเต็มเปี่ยม

แม้รู้ว่าตนอธิบายไม่กระจ่าง นางก็ดูเหมือนไม่ใคร่กังวล...

รู้ได้อย่างไรหรือ

นางอยู่ในพระราชวังเนิ่นนาน นานจนนางเองก็ลืมไปแล้วว่าเริ่มเรียนรู้กลอุบายและเล่ห์กลตั้งแต่เมื่อใด

วันนั้น อวี๋ฮั่นยืนอยู่เบื้องหน้านาง ถามนางว่า การตายของอาเหิงเกี่ยวข้องกับเจ้าจริง ๆ หรือไม่

เฉินหยวนจื่อเพียงรู้สึกขบขัน

ขบขันที่อวี๋ฮั่นผู้กล้าก่อกบฏในวัง กลับยังยึดติดกับเรื่องที่ว่าชีวิตคนหนึ่งดับสูญไปได้อย่างไร