กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลี่มู่จิ้นเหลือบมอง
เมฆที่ทับถมกันสลายจนสิ้น แสงแดดผืนใหญ่ถูกหิมะสะท้อนจนแสบตา ดวงตาคู่นั้นที่ดำสนิทกวาดมองใบหน้าของเฉินหยวนจื่อไปมาหนึ่งรอบ แล้วรู้สึกว่านางมั่นใจในเรือนหลังนี้อย่างประหลาด..
“ดูดีแล้วหรือ? เอาแค่ที่นี่?”
เฉินหยวนจื่อโน้มกายเข้าใกล้ เอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้าได้ยินว่า...ลานหลังมีน้ำพุร้อนไหลเข้ามา...ไม่รู้ว่ายังอยู่หรือไม่..”
หลี่มู่จิ้นเลิกคิ้วโดยไม่แสดงสีหน้า “ได้ยินจากผู้ใด?”
“คนที่ชอบเรือนหลังนี้มากผู้หนึ่ง”
“อ้อ” เขาดึงสายตากลับ น้ำเสียงจางลง “เช่นนั้นเจ้าก็ไปค้นดูที่ลานหลังให้ละเอียดเถิด”
เฉินหยวนจื่อยิ้มและไม่ใส่ใจ “หนาวเกินไปแล้ว หาที่อบอุ่นนั่งสักครู่เถิด”