ตอนที่ 187 ย่านฉงเหริน

ท้องฟ้าสีขาวอมเทาทอดต่ำลง เพิ่งพ้นเที่ยง หิมะก็ตกหนักขึ้นอีกเล็กน้อย

ประตูใหญ่จวนไท่เว่ยค่อย ๆ ปิดลงเบื้องหลังเฉินหยวนจื่อ หลี่มู่จิ้น และซ่งหลู่ ทั้งสามต่างหยุดฝีเท้าชั่วครู่บนขั้นหิน

รถม้าของจวนตระกูลเฉินแล่นอ้อมมา จอดอยู่ที่หน้าประตูในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล ส่วนม้าสองตัวที่หลี่มู่จิ้นและซ่งหลู่ขี่มาตอนมาก็ถูกคนรับใช้ของจวนไท่เว่ยจูงออกมา ย่ำรอยเท้าต่อกันเป็นแนวยาวบนผืนหิมะ

ซ่งหลู่ชำเลืองมองทั้งสองอย่างรวดเร็ว แล้วประสานมือคารวะทันที “องค์ชาย คุณหนูเฉิน ข้าน้อยยังต้องรีบกลับมณฑลหนาน ขอตัวลาก่อน”

หลี่มู่จิ้นพยักหน้า เฉินหยวนจื่อก็ย่อเข่าลงคำนับลาซ่งหลู่ เขากล่าวติดกันหลายครั้งว่า “ไม่กล้า” “เชิญหยุดอยู่เถิด” จากนั้นก็ฝ่าหิมะขึ้นม้าจากไป ล่วงพ้นจวนไท่เว่ยไปอย่างรวดเร็ว