ตอนที่ 171 พวกเราปล่อยเขาไปไม่ได้

“เข้ามาก่อนเถิด” ว่าแล้วหลี่มู่จิ้นก็เอี้ยวตัวหลบเปิดทางให้เล็กน้อย

เฉินหยวนจื่อไม่รีรอ ยกเท้าก้าวเข้าไปในเรือนทันที

เขาปิดประตู ขณะที่ฝ่ามือแนบอยู่บนบานประตูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองนางหนึ่งครั้ง

เฉินหยวนจื่อกำลังแกะผ้าคลุมตัวที่เปื้อนหิมะออก เศษหิมะถูกไออุ่นในเรือนอบอยู่ชั่วครู่ก็ละลายเป็นน้ำเปียกชุ่มขนจิ้งจอกบนปีกหมวก นางตบเบา ๆ สองครั้ง แล้วก็พาดมันไว้บนชั้นวางข้างกายตามสบาย

บนชั้นวางยังมีเสื้อคลุมขนสัตว์กับเข็มขัดของเขา สีดำ ภายใต้แสงสลัวในเรือนยิ่งดูหนักอึ้งและมืดมิด ราวกับยังพ่วงพาฝุ่นทรายและกลิ่นเลือดเหล็กจากสมรภูมิตะวันตกเฉียงใต้ที่ไม่อาจสลัดหลุดมาด้วย...