กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสิ่นหรงออกแรงดึงรั้งจะพาเสิ่นอวี้เข้าไปในห้องโถงรับแขกด้านใน เฉินเหยาจือไม่สะดวกเข้าไป จึงหาที่เงียบ ๆ นั่งดื่มชาเสียเลย
เฉินหยวนจื่อเดินตามหลังน้ารองกับท่านแม่ บนทางยังเผชิญบรรดาสตรีในตระกูลที่แอบมองนางเป็นระยะ โดยเฉพาะหลายคนที่เคยเข้าวังและร่วมงานเลี้ยงในวัง สายตาวูบไหว พอนางเดินผ่านไปก็รีบกระซิบกระซาบกับคนข้างกายทันที
เสิ่นหรงเห็นดังนั้นก็ยิ้มกล่าว “เสี่ยวจื่อ เจ้าอย่าไปสนใจพวกนางเลย พวกนางก็แค่พวกคนโลเลเปลี่ยนข้างตามสถานการณ์ ไม่คู่ควรให้เจ้าใส่ใจ”
เฉินหยวนจื่อเม้มปากยิ้ม “ข้ารู้แล้วน้ารอง”
ในใจเสิ่นอวี้แม้ไม่สบอารมณ์ แต่ถูกเสิ่นหรงหว่านล้อมไม่กี่คำ ก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องกลับอีก