กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“พ่อ ท่านยังคงคิดว่าหนิงอ๋องไร้ความหวังในการช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาทหรือ” เฉินหยวนจื่อมองเฉินเหยาจือในแสงอัคคี “หากข้าบอกท่านว่าเหตุที่ลูกสาวกลับบ้านช้าในวันงานเลี้ยงในวังนั้น เพราะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ท่านจะคิดอย่างไร”
เฉินเหยาจือรู้สึกเพียงศีรษะหึ่งดังขึ้นมา
“เข้า...เข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือ!?”
“ข้ารู้ว่าท่านรอข้าอยู่ในจวนเพื่อจะพูดเรื่องหนิงอ๋องถูกเรียกกลับมารับการไต่ถาม แต่ท่านรู้หรือไม่ เรื่องนี้...ฝ่าบาทบอกข้าไปตั้งนานแล้ว”
ใบหน้าของเฉินเหยาจือแทบไม่มีสีเลือด เขาลุกขึ้นยืนอย่างเหม่อลอย ในดวงตาปรากฏสีหน้าซึ่งทั้งซับซ้อนไม่เข้าใจและตกใจทำอะไรไม่ถูก...