กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ยามบ่ายที่เรือนข้างจวนกั๋วกง แดดจัดนัก แต่เหลียงฉืออิงยังคงนั่งอยู่คนเดียวใต้ชายคา มือถือพัดอยู่ก็จริง แต่โบกเป็นครั้งคราวอย่างไร้จิตใจ
ราวครึ่งเค่อ ชิงซิ่งชะโงกหน้ามองไปมาพลางวิ่งกลับมา เหลียงฉืออิงก็ลุกขึ้นยืนในทันที
นายและบ่าวสบตากันครั้งหนึ่ง รู้ใจกันโดยไม่ต้องพูด แล้วพากันเข้าเรือนไปทีละคน
พอปิดประตูได้ เหลียงฉืออิงก็ถามอย่างร้อนใจ “เป็นอย่างไรบ้าง? สืบได้หรือไม่?”