ตอนที่ 142 พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ 6

หลี่มู่จิ้นได้ยินดังนั้นก็เอนกายไปด้านหลังเล็กน้อย เลิกคิ้ว ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมความสนใจ ก่อนจะพิจารณาเฉินหยวนจื่ออย่างละเอียด

สายตาเป็นประกาย ในดวงตาอัดแน่นด้วยความชื่นชมที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยรู้ตัว

“เฉินหยวนจื่อ เจ้านี่...เก่งกาจนัก”

ราตรีกาลลึกนัก ภายนอกเงียบสงัดจนไม่อาจได้ยินแม้เสียงลมแผ่วเบา ในห้องอันมืดสลัว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยืดยาว แววตาเปี่ยมรอยยิ้ม ยื่นมือไปเท้าข้างแก้ม เอียงศีรษะ พลางเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “ไม่เพียงรู้แจ้งเรื่องศึกที่ตะวันตกเฉียงใต้ราวกับดูฝ่ามือตนเอง ยังกล้าควบคุมพระประสงค์ของฮ่องเต้ตามอำเภอใจ เจ้าไม่กลัวตายหรือ”