กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลังเที่ยงคืน ฝนฤดูใบไม้ร่วงระลอกหนึ่งพัดกระหน่ำมา
เฉินหยวนจื่อนอนอยู่บนเตียง ฟังเสียงฝนนอกห้อง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสีหน้าของหลี่มู่จิ้นหลังจากที่นาง “สารภาพความรู้สึก” ไปในคืนนี้
อดยิ้มออกมาไม่ได้
ความ “เขินอาย” ที่หาได้ยากเช่นนี้ เมื่อใดเล่าเคยเห็นเขามีท่าทางเช่นนี้
แต่ก่อนเขามักรุกคืบเข้ามาจับมือของนาง ลูบศีรษะบ้าง บีบแก้มบ้าง แม้แต่นั่งก็ยังต้องชิดข้างนาง...
บัดนี้ทั้งสองกลับเหมือนสลับกัน เฉินหยวนจื่อต่างหากที่เป็น “คนลวนลาม” ผู้นั้น
เพียงไม่รู้ว่าวันนี้คนผู้นี้ได้ฟังคำที่นางพูดดี ๆ หรือไม่...
เฉินหยวนจื่อพลิกกาย รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ หุบลง...