กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ฮูหยินอันกั๋วก็เอ่ยก่อน “เงยหน้าขึ้นมา ให้ข้าดูหน่อย”
เฉินหยวนจื่อเงยหน้าตามคำ เปลือกตายังคงหลุบต่ำเล็กน้อย สายตาตกลงบนชายกระโปรงของบรรดาสตรีในตระกูล ทั้งไม่เสียมารยาท ทั้งไม่จ้องมองตรง ๆ
“อืม เป็นเด็กที่เรียบร้อยดี”
เสียงของฮูหยินอันกั๋วแหลมสูงมาแต่ไหนแต่ไร พอเฉินหยวนจื่อได้ยินนางพูด ก็นึกถึงตอนที่นางรีบเข้าวัง เพื่อทูลขอ “พระมหากรุณาธิคุณ” ให้หลี่ซื่อบุตรสาวบุญธรรมในครั้งนั้นโดยไม่รู้ตัว
คนทั้งโลกต่างว่าฮูหยินอันกั๋วเลือกจนตาลาย ลากลูกสาวที่ดี ๆ คนหนึ่งไว้จนสามสิบกว่าปียังไม่ออกเรือน กลับยังคิดจะส่งคนเข้าวังไปเป็นพระนางเสียอีก