กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ปลายฤดูใบไม้ผลิย่างเข้าต้นฤดูร้อน เฉินหยวนจื่อกลับมาเมืองเยี่ยนตูได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว
นับตั้งแต่เฉินจวินหลางได้รับการคัดเลือกเข้าสำนักต้าหลี่จริง ๆ เฉินเหยาจือทุกครั้งที่เอ่ยกับนาง สายตากลับแปลกพิกลนัก
โดยเฉพาะวันหนึ่งหลังเลิกท้องพระโรง เฉินเหยาจือถึงกับเอ่ยเรื่องการเมืองเรื่องหนึ่งกับเฉินหยวนจื่อเอง หมายจะถามความเห็นของนาง
ขณะนั้นทั้งครอบครัวกำลังรับประทานอาหารเย็น เสิ่นอวี้ได้ยินแล้วตกใจยิ่งนัก เกือบคิดว่าตนฟังผิดไป
แต่นั้นมา เฉินหยวนจื่อในจวนก็ยิ่ง “อิสระเสรีตามอำเภอใจ” ขึ้นทุกที
หลายครั้งที่ออกจากจวนนอกจากพาเซียงโต้วไปเพียงคนเดียวแล้ว ต่อให้ไปที่ใดก็ไม่มีผู้ใดกล้าถามสักคำ