กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสียงฉินที่เลือนรางดั่งมีดั่งไม่มีดังอยู่ครึ่งคืน ครั้นถึงวันที่สอง สีหน้าของเหมยจู๋ชิงก็ไม่สู้ดีนัก
พอเดินเข้ามาในประตู นางก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเฉินหยวนจื่อแวบหนึ่ง
เห็นเพียงนางสวมอาภรณ์สีใกล้เคียงกับเมื่อวาน ผมมวยขึ้นเป็นทรงเรียบง่ายที่สุด ดอกปิ่นปักผมสองดอกที่ไม่ใคร่สะดุดตาสอดไว้ในเส้นผม ใบหูประดับต่างหูทองคู่เล็ก ๆ กำลังก้มหน้าพลิกตำราอยู่
อีกด้านหนึ่ง ไป๋เมี่ยวเสวี่ยสวมกระโปรงสีเหลืองสดใส ยืนอยู่ใต้หน้าต่างกำลังเอ่ยสิ่งใดกับโจวฉี่เหิง ใบหน้ายิ้มแย้ม พอพูดถึงตอนที่น่าสนใจก็ยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก
สายตาของคุณหนูทั้งสองผู้นี้ ไม่เคยแม้แต่ครู่เดียวที่ทอดลงบนองค์ชายสี่
เหมยจู๋ชิงคิดไม่ออกเลยว่าเพราะเหตุใด