ตอนที่ 38 คนตระกูลเฉียว

เสิ่นเหยาครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเผยรอยยิ้มบาง ๆ “เรื่องที่น้องหญิงได้รับการช่วยเหลือจากองค์ชายเจ็ดแพร่ไปทั่วเมืองเยี่ยนตู... ว่าไปแล้วพระพักตร์ฝ่าบาทนั้นเห็นได้ยาก พี่หญิงก็คิดว่าน้องหญิงกับองค์ชายมีวัยไล่เลี่ยกัน อีกทั้งยังมีบุญคุณช่วยชีวิตกันไว้ จึงต้อง... มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเป็นแน่”

คำพูดเช่นนี้ถือว่าล้ำเกินไปแล้ว

บุตรีข้าราชการผู้หนึ่ง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่กล้ากล่าวว่าตนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับองค์ชาย แต่ ณ ที่แห่งนี้คือห้องโถงรับแขก รอบข้างมีเพียงสาวใช้คนสนิทของทั้งสองฝ่าย จึงนับได้เพียงคำกระซิบส่วนตัวระหว่างพี่น้องหญิงเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเหยาคาดเดาอารมณ์ของเฉินหยวนจื่อไม่ออก จึงเลือกพูดให้ชัดเจนเสียเลย