ตอนที่ 37 พี่หญิงใหญ่

หลี่มู่จิ้นยืนอยู่กับที่ มองไปยังทิศทางที่เฉินหยวนจื่อจากไปเนิ่นนานมิได้ขยับ

สายลมพัดปอยผมหน้าผากของเขา เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาเบื้องหน้า ระหว่างซอกนิ้วยังหลงเหลือกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ทว่าภายในนั้นยังซ่อนความนุ่มละมุนของผิวกายนางไว้ หลี่มู่จิ้นจ้องนิ้วมือของตนเช่นนั้น แววตาลึกเร้นคาดเดาได้ยาก

“เฉินหยวนจื่อ” เขาพึมพำชื่อนี้ออกมาแผ่วเบา

ราวกับย้อนกลับไปยังถ้ำที่เต็มไปด้วยลมหนาวและหิมะนั้นอีกครั้ง

ใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่หลับสนิท ชายกระโปรงที่ยุ่งเหยิง ดวงตาที่นางค่อย ๆ ลืมขึ้นในแสงอัคคีริบหรี่

งดใสราวกับผลึก และท่าทีที่จดจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่

แสดงความอ่อนแอซ่อนคม รอคอยโอกาส ข้าหวังถึงวันที่ได้กลับสู่เมืองเยี่ยนตูอีกครา และช่วงเวลาที่ได้พบองค์ชายอีกครั้ง