กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
จวนตระกูลเฉิน
เฉินหยวนจื่อพาเซียงโต้วเพิ่งเข้าลานเรือน ก็เห็นหลี่มู่จิ้นเท้าคางเอนกายพิงอยู่ที่หน้าต่างหอศาลาชั้น 2
นางเงยหน้าขึ้นมอง ท่ามกลางแสงตะวันดั่งทองคำเปลว เห็นดวงตาคู่นั้นที่ดำสนิท
หลี่มู่จิ้นชำเลืองมองนาง ปลายริมฝีปากมีรอยยิ้มคล้ายใช่และไม่ใช่ ขนตางดงามดั่งขนกาสลัวทอดเงาละเอียดใต้ตา ริมฝีปากบางสีสดดั่งชาดทาแก้มที่ยังไม่ละลาย..
เซียงโต้วแอบมองเพียงครั้งเดียวก็แก้มแดง นางเอ่ยเบา ๆ ว่า “คุณหนูใหญ่ เขาคือองค์ชายเจ็ดหรือเพคะ”
“ใช่แล้ว องค์ชายเจ็ด...” เฉินหยวนจื่อเม้มปากยิ้มบาง เอ่ยกับเซียงโต้วว่า “เจ้าเฝ้าอยู่ข้างนอก อย่าให้ผู้ใดเข้ามา”
“เพคะ คุณหนูใหญ่”