ตอนที่029

กลิ่นอายของเนื้อปลาอันเข้มข้น คละเคล้าด้วยกลิ่นหอมไหม้จาง ๆค่อย ๆ ลอยกระจายออกไป

"ปลาเสร็จแล้ว กินข้าวกันเถอะ!"

เสียงหวานใสและอ่อนโยนดังขึ้นข้างหูของเจียงอวี้

เขาเงยหน้ามองเนื้อปลาสีเหลืองกรอบที่ยื่นมาตรงหน้า สลับกับใบหน้าอันสงบนิ่งและงดงามไร้ที่ติของหลี่อวิ๋นชิง

"เป็นเพราะข้าคิดไปเองจริง ๆ สินะ!"

เจียงอวี้พึมพำกับตัวเองในใจ

หลี่อวิ๋นชิงเบื้องหน้ามีสีหน้าท่าทีราวกับเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน และกิริยาท่าทางสงบเสงี่ยม

ระยะห่างเมื่อครู่นี้ ชัดเจนว่าเป็นความรู้สึกไปเองอย่างแน่นอน

เขายิ้มรับเนื้อปลามา กล่าวขอบคุณเบา ๆ แล้วนั่งลงข้างกายหลี่อวิ๋นชิงทันที หมายจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง

ทว่ากลับเห็นหลี่อวิ๋นชิงปรายตามองเขาด้วยความเรียบเฉย แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับเนื้อปลาของนางต่อไป