ตอนที่028

ยามรุ่งอรุณ เบื้องล่างหน้าผาภูเขา

"อย่าขยับ!"

เสียงใสไพเราะดังขึ้น

เจียงอวี้ทอดกายราบลงบนแผ่นหินสีเขียว หยุดการเคลื่อนไหว นัยน์ตาเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยน จ้องมองดรุณีเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ

นางมีสีหน้าสงบนิ่งและมีสมาธิ ในมือถือกระบี่บิน การกระทำแผ่วเบา ค่อยๆ แกะผ้าพันแผลบนบาดแผลออกทีละน้อย

เรียวนิ้วงดงามราวมิมีกระดูกหยิบขวดหยกขึ้นมา เทผงยาลงมาช้าๆ ทุกกิริยาอาการล้วนอ่อนโยนและเงียบงันเป็นพิเศษ

"บาดแผลหายดีมากแล้ว พ้นวันนี้ไปก็ไม่ต้องเปลี่ยนยาแล้ว!"

หลี่อวิ๋นชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้ระลอกคลื่น ฉีกชายกระโปรงออก แล้วเริ่มลงมือพันแผลใหม่อย่างแผ่วเบา

"อืม!" เจียงอวี้พยักหน้า แววตารอยยิ้มเจือจางมองหลี่อวิ๋นชิง "ขอบคุณศิษย์น้องอวิ๋นชิงที่คอยดูแล"

"ไม่เป็นไร!" หลี่อวิ๋นชิงมีสีหน้าสงบเยือกเย็นเช่นเคย น้ำเสียงไม่รีบไม่ร้อน "มือ!"