กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 98 แม่!
อาเหิงไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในความมืดอันข้นหนืดนั้นนานเท่าใด
ร่างของจื่อเกอจากที่เคยอุ่นร้อนก็กลายเป็นเย็นเยียบ มือของเขาจากที่วางอยู่บนสันจมูกของมันก็เปลี่ยนเป็นกำแผ่นหยกขาวเล็ก ๆ นั้นไว้
แผ่นหยกเปื้อนเลือด เปียกเหนอะอยู่ในกลางฝ่ามือเขา เย็นและลื่น ทั้งร่างของเขาเย็นเฉียบ แต่หน้าผากกลับร้อนระอุ ลมหายใจที่เขาผ่อนออกทุกครั้งราวกับมีประกายไฟติดอยู่
ความมืดกดทับจนเขาหายใจไม่ออก เขากำแผ่นหยกขาวในกลางฝ่ามือแน่นขึ้น แล้วเอาหน้าผากแนบลงกับหัวเข่า
เขาได้ยินเสียงฝีม้าและเสียงร้องฆ่ากันลอยมาจากข้างนอกราง ๆ ทหารที่ตามล่าจากไปแล้วหรือ? หรือพวกมันกลับมาแล้ว? เขาไม่รู้