ตอนที่ 142 อดีตที่เอ่ยอย่างแผ่วเบา กลับหนักอึ้งดุจขุนเขา

ตอนที่ 142 อดีตที่เอ่ยอย่างแผ่วเบา กลับหนักอึ้งดุจขุนเขา

ริมลำธารชิ่นฮวา

บุรุษอาภรณ์ขาวกับคุณหนูในกระโปรงลายบุปผาเดินทอดน่องเคียงกัน

ทั้งสองต่างเล่าเรื่องราวหลังจากแยกจากกันให้อีกฝ่ายฟัง

เย่ไป๋อีเริ่มเล่าเรื่องหลังจากทั้งสองแยกจากกันนอกนครจิงตู

เขามุ่งหน้าไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือเป็นอันดับแรก ค้นพบหัวใจมรรคาของตนอีกครั้ง จากนั้นรับประทานสมุนไพรเซียนล้ำค่าต้นหนึ่ง แล้วอาศัยนิพพานเคราะห์โลหิตถือกำเนิดใหม่

ผู้คนใต้หล้าล้วนคิดว่าเขาตายไปแล้ว ทว่าแท้จริงเขาได้ก้าวออกสู่มรรคสายใหม่ สายหนึ่งที่มิได้เป็นมรรคของอาจารย์เขา

เขาขัดเกลาตนอย่างลับ ๆ ก้าวหน้าไปทีละก้าว

เขาเดินทางไปหลายแห่ง พบพานผู้คนและเรื่องราวไม่น้อย

ยังได้รู้จักผู้คนมากมาย