กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ครอบครัว
“จรดพู่กันเฉียง บิดข้อมือ นิ่งไว้ หนักไปเบา ลากเส้นไปพลางค่อยๆ ยกปลายพู่กันขึ้น... นี่แหละเส้นเสวียนเจินซู่...”
แดดฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น ลมพัดผ่านลานเรือนอันเงียบสงบ หอบเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกอวี้หลานโชยผ่านหน้าต่างแกะสลักลายว่านจื้อเข้ามา พร้อมกับเสียงสอนเด็กคัดอักษรที่แว่วมาเบาๆ พอจับความได้ลางๆ
องค์ชายสิบสี่นอนหนุนแขนหงายหน้าอยู่บนตั่ง ลืมตาโพลงพลางนับว่าบนโครงเตียงมีลวดลายแตงกี่ลูกกับทับทิมกี่ผล
'เถาแตงผลดก ลูกหลานสืบสกุลไพศาล' ช่างประชดประชันกันสิ้นดี
ที่ลานเรือน อิ้นเจินจับมือหงอวิ๋นเขียนอักษรจนจบหนึ่งแผ่น พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นอูลาหน่าลาซื่อที่ผอมโซจนเสื้อผ้าหลวมโพรก กำลังพานางกำนัลยกถาดชาเดินข้ามธรณีประตูเข้ามาพอดี
อิ้นเจินอุ้มหงอวิ๋นลงจากตัก ลุกขึ้นล้างมือในอ่างกระเบื้องเคลือบสีขาวที่ขันทีประคองเข้ามา แล้วรับผ้าเช็ดมือจากซูเผยเซิ่งมาซับน้ำจนแห้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปรับพลางประคองมือของอูลาหน่าลาซื่อไว้ “ออกมาทำไมตอนนี้ ลมเริ่มพัดแล้ว”
แม้หงฮุยจะจากไปปีกว่าแล้ว แต่อูลาหน่าลาซื่อก็ยังทำใจไม่ได้ นางไม่อยากให้คนอื่นต้องคอยกังวลระวังคำพูด และเพื่อให้องค์ชายสี่สบายใจ นางจึงกล้ำกลืนความทุกข์ระทมทั้งหมดไว้ข้างใน ยามปกติไม่พูดถึงชื่อหงฮุยอีกเลย ทว่าในใจไม่เคยลืมลูกคนนั้นได้ ร่างกายจึงไม่อาจฟื้นฟูกลับมาเหมือนเก่า มีแต่จะซูบผอมลงทุกวัน