พรายน้ำ

พรายน้ำ

ผ่านไปอีกเดือนกว่าๆ แดดหน้าร้อนแผดเผา กำลังเข้าสู่ช่วงซานฝูที่ร้อนจัดที่สุดพอดี มู่ลี่ไม้ไผ่ตรงห้องปีกตะวันออกของลานหน้าเรือนเถาหยวนซูอูม้วนขึ้นครึ่งหนึ่ง หงซวนยืนอยู่หลังโต๊ะยาวตัวใหญ่ เขายกข้อมือขึ้นคัดอักษรอย่างเงียบสงบ

ชิ่งซุ่นขันทีคนสนิทค้อมตัวคอยพัดให้เขา ภายในห้องมีภูเขาน้ำแข็งลูกใหญ่สามก้อนแผ่ไอเย็นออกมาจางๆ เยเวี่ยนวี่พาเหล่านางกำนัลตัวน้อยสองคนยืนรออยู่ด้านนอกห้องซ้ายขวา ส่วนใต้ระเบียงข้างนอกก็มีขันทีน้อยหลายคนชูไม้ไผ่ยาวคอยดักจับจักจั่นอยู่กลางแดดเปรี้ยง

เวลานี้เป็นช่วงบ่ายที่เงียบสงบ เยเวี่ยนวี่ฟังเสียงตวัดพู่กันเขียนหนังสือดังสวบสาบจากข้างใน โดนไอแดดเลียจนชักจะเคลิ้มง่วง

เดิมทีตอนที่พระชายารัชทายาทสั่งให้นางตามองค์ชายใหญ่มาสวนช่างชุน นางเกร็งจนแทบแย่ กลัวเหลือเกินว่าองค์ชายใหญ่ผู้นิสัยอ่อนโยนจิตใจดีจะตกอยู่ในกำมือศัตรูเหมือนลูกแกะเข้าปากเสือ หรือไม่ก็กลัวพระชายารองเฉิงจะละเลยองค์ชายใหญ่ นางถึงขั้นคิดแผนรับมือไว้ตั้งเจ็ดแปดวิธีเพื่อป้องกันไม่ให้องค์ชายใหญ่ถูกปฏิบัติอย่างแล้งน้ำใจ

ถึงอย่างไรคนในตำหนักเอกก็ยังขวัญผวากับคดีวางยาพิษตอนพระชายารัชทายาททรงครรภ์เมื่อสี่ปีก่อนไม่หาย แม้ภายนอกจะไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย แต่ทุกคนก็พากันปักใจเชื่อลึกๆ ว่าเรื่องนั้นพวกเรือนด้านหลังต้องมีส่วนรู้เห็นและไม่บริสุทธิ์ใจแน่...