ตักเตือน

ตักเตือน

วันหิมะตกหนักเช่นนี้ พอซัวเอ่อร์ถูเลิกประชุมเช้ากลับมาถึงจวน ก็เห็นขันทีน้อยหน้าขาวไร้หนวดเคราคนหนึ่งถือโคมแปดเหลี่ยมกันลม ยืนเดินวนไปเวียนมารอเขาอยู่หน้าประตู พอเห็นเกี้ยวใหญ่แปดคนหามบุสักหลาดเขียววางลงหน้าประตูอย่างมั่นคง ขันทีน้อยก็รีบปรี่เข้ามาค้อมตัวคารวะ “ใต้เท้าซัวกลับมาเสียทีขอรับ บ่าว...”

“รู้แล้ว” ซัวเอ่อร์ถูมุดตัวออกมาจากเกี้ยวพลางตัดบท เขาอายุหกสิบปีแล้ว แต่รูปร่างยังคงกำยำแข็งแรงเหมือนเสือ แม้อากาศจะหนาวเหน็บช่วงปลายปี เขาก็ไม่สวมเสื้อคลุมลมหรือเสื้อคลุมขนสัตว์ ไหล่ที่กว้างหนาผึ่งผายดันเสื้อขุนนางสีศิลาครามลายกระเรียนมังกรเก้าตัวห้ากรงเล็บจนตึงเปรี๊ยะ เขาถอดหมวกขุนนางยอดทับทิมแดงยื่นให้คนสนิทข้างกาย ก่อนจะหาวหวอดพลางสั่งความ “ท่านกงกงเข้าไปรอในโถงข้างก่อนเถอะ ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะตามไป”

คนของจวนซัวถือโคมไฟออกมาต้อนรับ นำเขาเดินลัดเลาะไปตามเฉลียงยาวคดเคี้ยวเข้าไปด้านใน เดินพลางรายงานว่า “นายท่านขอรับ ฟู่ตุนน้องเมียของนายท่านสี่มาตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้รออยู่ที่ศาลาดอกไม้ในสวนเล็กฝั่งตะวันออกขอรับ ท่านพอจะเจียดเวลาพบเขาสักหน่อยไหมขอรับ”