ถุงเงินปัก

ถุงเงินปัก

อากาศในเมืองหลวงอบอุ่นขึ้นสนิทเสียที เฉิงหว่านอวิ้นสั่งให้คนเก็บเสื้อกันหนาวบุนวมกับเสื้อขนสัตว์ไปจนหมด แม้แต่ม่านบังประตูและเบาะปูเตียงเตา ก็เปลี่ยนมาใช้ผ้าปักเซียงซิ่วลายโบกู่หรูอี้ผืนบางเบาแทน

วันนี้ห้องเรียนซ่างซูฝางหยุด หงซีจึงชวนหงเซวียนมาทำการบ้านที่เรือน แม้สำนักศึกษาที่สร้างขึ้นใหม่จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เด็กทั้งสองคนก็ยังไม่ได้ย้ายไปอยู่จริงจัง ไม่เหมือนเอ๋อร์หลินจูที่ต้องแยกไปอยู่เรือนส่วนตัวตั้งแต่หัววันเพื่อฝึกทักษะการดูแลเรือนและปกครองคน แต่นางเองก็เพิ่งย้ายออกไปตอนแปดขวบ

เฉิงหว่านอวิ้นรู้สึกว่าตอนนี้หงซียังเด็กอยู่ สู้รอให้อายุครบหกขวบก่อนค่อยย้ายยังดีกว่า

ความจริงแล้วหงซีรู้ความและว่าง่ายมาตั้งแต่เล็ก ไม่ค่อยงอแงเหลวไหล กลางวันเขาก็ต้องออกไปเรียนหนังสือข้างนอกอยู่แล้ว ลึกๆ นางจึงทำใจไม่ค่อยได้ที่จะให้เด็กคนนี้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ไม่อย่างนั้นมิใช่ว่าจะได้เจอกันแค่วันละสองรอบตอนมาคารวะเช้าเย็นหรอกหรือ

เฉิงหว่านอวิ้นเลยจัดห้องหนังสือให้เขาที่ห้องตงหน่วนเก๋อ ที่นั่นแสงสว่างส่องถึงดีที่สุด บานประตูหน้าต่างเป็นบานยาวฉลุโปร่งลายซื่อเหอรู่ยี่ นางยังสั่งให้คนรื้อผ้าโปร่งกรองแสงสีเขียวออก แล้วกรุกระจกใสที่ขนส่งมาจากกว่างโจวแทน ใต้หน้าต่างตั้งโต๊ะยาวไม้หนานมู่ ด้านนอกปลูกกอไผ่เขียวชอุ่ม เวลาคัดอักษรห้องจึงสว่างไสวสบายตา ข้างหูยังได้ยินเสียงใบไผ่เสียดสีซู่ซ่า นับว่าเปี่ยมด้วยรสนิยมล้ำเลิศ ก็เพราะว่าซูตงโพเคยกล่าวไว้ว่า “ยอมกินข้าวไร้เนื้อ แต่ไม่ยอมอยู่เรือนไร้ไผ่”