หมาดำ

หมาดำ

องค์ชายสิบสี่อาละวาดขว้างปาข้าวของอยู่ในห้อง หลังจากผลักชั้นหนังสือ โต๊ะ และเก้าอี้จนล้มระเนนระนาดแล้ว ก็ยังคว้าแส้ม้าเดินออกไปฟาดต้นไม้ใบหญ้าริมกำแพงในลานเรือนจนใบไม้ร่วงกราว กลีบดอกไม้เกลื่อนพื้น ถึงจะทำถึงขนาดนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังคงมืดมนถมึงทึง เดินวนไปเวียนมาราวกับสัตว์ป่าติดจั่น ยามนี้พวกขันทีนางกำนัลที่คอยปรนนิบัติต่างเผ่นหนีหายไปหมด ด้วยกลัวจะโดนแส้ขององค์ชายสิบสี่เข้า

ฉางสี่กับฉางชิ่ง ขันทีคนสนิทขององค์ชายสิบสี่แอบอยู่หลังเสาระเบียงที่ไกลออกไป บนหน้าของทั้งสองคนยังมีรอยแส้ใหม่ ๆ พอได้ยินเสียงแส้ฟาดเผียะ ๆ จากตรงนั้นก็พากันตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

“เอาไงดี จะ...เข้าไปอีกไหม” ฉางสี่ขาสั่นพับ ๆ องค์ชายสิบสี่นับเป็นองค์ชายที่ปรนนิบัติยากที่สุดในบรรดาอาเกอสั่วแล้ว อารมณ์ร้าย เรี่ยวแรงเยอะ แถมยังชอบก่อเรื่องวุ่นวาย ทว่าพระสนมเต๋อเฟยกลับคอยปกป้องแจ ผิดอะไรก็โทษว่าเป็นเพราะบ่าวไพร่ไม่ดี พอเกิดเรื่องทีไรพวกเขาก็ต้องเป็นฝ่ายโดนโบยตีแทนองค์ชายสิบสี่ สภาพความเป็นอยู่แย่ยิ่งกว่าขันทีใช้แรงงานในอุทยานหลวงเสียอีก

ถ้าเลือกได้ จากใจจริงเขายอมไปกวาดใบไม้ที่อุทยานหลวงเสียยังดีกว่า

“อย่าเลย... เข้าไปตอนนี้มีหวังโดนแส้แน่” ฉางชิ่งก็ไม่อยากเข้าไป ทั้งคู่สบตากันอย่างหดหู่ ตอนนี้ไม่เข้าไป พอเดี๋ยวองค์ชายสิบสี่นึกขึ้นได้ก็ต้องอาละวาดใส่อยู่ดี ไม่เตะถีบก็ตบหน้า ยืดคอก็ตายหดคอก็ตาย โดนเตะสักทีสองทีถึงจะเจ็บ แต่ก็ยังดีกว่าโดนแส้ฟาด

ทั้งสองจึงตกลงใจว่าตอนนี้หลบไปก่อนเป็นดีที่สุด