ลูกพลับ

ลูกพลับ

ตำหนักเอียนโปจื้อส่วงไจ เป็นชื่อที่คังซีทรงพระอักษรด้วยพระองค์เอง

ที่นี่มองจากภายนอกดูธรรมดาไม่สะดุดตา ทว่าเครื่องเรือนภายในตำหนักกลับวิจิตรตระการตา เหลียงจิ่วกงค้อมตัวเดินผ่านห้องโถงใหญ่ ผลักประตูบานเฟี้ยมลายปู้ปู้จิ่นด้านนอก เดินอ้อมฉากกั้นฝังแท่นบูชาพระ แล้วเลิกม่านประตูห้องซีหน่วนเก๋อขึ้น เขาเงยหน้ามองป้ายที่แขวนอยู่เหนือขื่อประตู บนนั้นมีลายพระหัตถ์ของคังซีเขียนไว้สองคำว่า “อี้ไจ” เช่นกัน

ตลอดทางทั้งข้างในข้างนอกห้องมีขันทีหลายสิบคนยืนกุมมือรอรับใช้อย่างสงบนิ่ง ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

ในห้องซีหน่วนเก๋อมีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กต่อกๆ เท่านั้น

ด้านในซุ้มประตูไม้หนานมู่ คังซีสวมฉลองพระองค์ผ้าไหมเจียงโฉวบุฝ้ายสีเขียวอมฟ้าแบบเรียบง่าย นั่งอยู่บนตั่งเตียงฝั่งทิศใต้ ทรงเอนพระวรกายอ่านหนังสือพิงโต๊ะตั่งไม้จันทน์ม่วงอย่างสบายพระทัย

เหลียงจิ่วกงชูสมุดฎีกาปกผ้าแพรสีเหลืองแอปริคอตขึ้นเหนือศีรษะ คุกเข่าลงทูลรายงาน “ทูลฝ่าบาท เมื่อครู่พระชายาเอกเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ ตอนนั้นฝ่าบาทยังทรงบรรทมอยู่ พระนางจึงฝากให้กระหม่อมนำรายการพระกระยาหารสำหรับงานเลี้ยงใหญ่ที่ลานประลองประตูหลี่เจิ้งเหมินในวันพรุ่งนี้มาทูลเกล้าฯ ถวาย ทรงตรัสว่ามีการเปลี่ยนอาหารสองอย่าง จึงอยากขอพระบรมราชวินิจฉัยพ่ะย่ะค่ะ”