เคียงคู่จนผมขาว

เคียงคู่จนผมขาว

ตอนนี้เหลียงจิ่วกงก็แก่ชราลงมากแล้ว หางเปียเส้นเรียวขาวแซมเทา ใบหน้ามีริ้วรอยลึกฝังแน่น เขาปรนนิบัติรับใช้ข้างกายคังซีมาหลายสิบปี พอได้ยินรับสั่งก็รีบก้าวเข้ามา ครั้นเห็นองค์รัชทายาทที่ถูกปลดหนาวจนริมฝีปากและใบหน้าเขียวคล้ำ ในใจก็อดเวทนาไม่ได้ องค์รัชทายาทที่เขาเคยให้ขี่หลังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน คอยเฝ้าดูจนเติบใหญ่กลับกลายสภาพมาเป็นเช่นนี้ เหลียงจิ่วกงจึงอดน้ำตาไหลพรากไม่ได้ เขาช่วยพยุงพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “องค์รัชทายาท... นายท่านรอง เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ! กลับไปกับบ่าวเถอะ! เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้ด้วยนายท่านรอง เหตุใดต้องถึงขั้นนี้ด้วย!”

องค์รัชทายาทที่ถูกปลดไม่ไหวติง เขาเอียงหน้ามองเหลียงอันต๋าที่หลังค่อมลงไปแล้ว เอ่ยเสียงเบาว่า “เหลียงอันต๋า ขอบใจเจ้านะ แต่ข้าไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เหลือแค่เฉิงซื่อคนเดียวเท่านั้น...”

เกล็ดหิมะปลิวว่อน เขาทิ้งลูกศรหักในมือ เดินทิ้งรอยเลือดไว้ทุกย่างก้าวไปจนถึงระยะสิบก้าวเบื้องหน้าคังซี เขาไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้อีกแล้ว เพราะหลงเคอดัวกับองครักษ์โดยรอบต่างชักดาบออกจากฝัก ประกายเย็นเยียบวาบผ่านกลางอากาศ พวกเขาพากันกรูเข้ามายืนขวางอยู่หน้าคังซี

ที่แท้เสด็จพ่อระแวงเขาเยี่ยงพวกคิดคดกบฏ เยี่ยงขุนนางทรชนจริงๆ สินะ องค์รัชทายาทที่ถูกปลดอดแหงนหน้าหัวเราะลั่นไม่ได้ ก่อนจะเลิกชายเสื้อคุกเข่าลงบนลานหิมะที่หนาวเหน็บเสียดกระดูก โขกศีรษะให้คังซีอย่างหนักหน่วง “ท่านพ่อ”