โควตา

โควตา

อิ้นเหริงประคองแผนผังขึ้นมาดูอย่างละเอียดด้วยสองมือ พอดูเสร็จก็วางลงแล้วพูดยิ้ม ๆ “ลูกไม่ประสีประสาเรื่องฮวงจุ้ยปากว้า เลยดูไม่ออกจริง ๆ ว่ามีความพิเศษอย่างไร เพียงแต่ผังเดิมของเรือนหลังนี้ก็จัดวางได้เป็นสัดส่วนลงตัวดี ห้องหับก็มีมาก เรือนเดิมของพี่ใหญ่มีแค่สองชั้น แต่เรือนนี้ย่อมกว้างขวางพออยู่แล้ว อีกอย่าง... ภายหน้าพี่ใหญ่ก็ต้องออกจากวังไปตั้งจวนอยู่ดี ในความเห็นโง่เขลาของลูก จึงคิดว่าไม่ต้องถึงขั้นรื้อทำใหม่ให้เอิกเกริกขนาดนี้น่าจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้า—” อิ้นถีถูกเขาพูดเหน็บแนมดักคอจนโมโหจัด ทว่าพอสบเข้ากับสายตาคมกริบของคังซีที่ตวัดมองมาก็ต้องชะงักงัน เขาจำต้องกล้ำกลืนความโกรธลงคอ ฝืนปั้นรอยยิ้มไม่ถึงดวงตาขึ้นมา “น้องรอง เจ้าอยู่เรือนกว้างขวางมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะไปเข้าใจความลำบากของพี่ได้อย่างไร”

ความหมายก็คืออิ้นเหริงได้ครองตำหนักอวี้ชิ่งคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก มีสุขจนเคยตัว ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความลำบากของคนอื่น

“ตำหนักอวี้ชิ่งเป็นเสด็จพ่อพระราชทานให้ พี่ใหญ่ลองทูลถามความเห็นของเสด็จพ่อดูดีไหมล่ะ” อิ้นเหริงยกมุมปากยิ้มน้อย ๆ ตัวเขาอยู่ในฐานะรัชทายาทผู้สูงศักดิ์ ย่อมไม่เหมือนพวกพี่น้องคนอื่น การประทับอยู่ในตำหนักบูรพาถือเป็นเรื่องถูกต้องชอบธรรม การที่องค์ชายใหญ่ไม่พอใจเรื่องนี้ เป็นเพราะไม่พอใจรัชทายาทอย่างเขา หรือว่าไม่พอใจที่เสด็จพ่อทรงรีบแต่งตั้งรัชทายาทกันแน่