กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ช่วยเอาคืน
ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงเอาแน่เอานอนไม่ได้ที่สุด เดี๋ยวแดดออกเดี๋ยวฝนตก ประเดี๋ยวหนาวประเดี๋ยวร้อน เช้าตรู่ยังต้องหยิบเสื้อผ้ามาสวมทับเพิ่ม พอเที่ยงวันก็แทบอยากจะใส่เสื้อผ้าแพรบางแล้วนั่งกินผลไม้แช่น้ำแข็งให้ชื่นใจ
วันนี้ก็เหมือนกัน ช่วงบ่ายคล้อยมีฝนปรอยลงมาสายหนึ่ง ละอองฝนยังไม่ทันซึมผ่านกระดาษหน้าต่าง เมฆหมอกก็สลายฟ้าก็เปิดเสียแล้ว
ขันทีประคองอินเหริ่งเดินลงบันไดที่เปียกลื่นอย่างระมัดระวัง แล้วเดินเลียบไปตามระเบียงทางเดินคดเคี้ยว มุ่งหน้าไปยังเรือนด้านหลังอันเป็นที่พักของเฉิงเกอเกอ
อินเหริ่งยังไม่ทันก้าวเข้าลานเรือน ก็เหลือบเห็นเงาร่างสองร่างยืนรออยู่ตรงหน้าประตูแล้ว
หยางเกอเกอมีสีหน้ายินดีปรีดา รีบก้าวออกไปต้อนรับก่อนใคร พร้อมทั้งย่อกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย “หม่อมฉันถวายบังคมไท่จื่อเพคะ”
เฉิงหว่านอวิ้นไม่ได้คิดจะแย่งชิงกับใคร เพียงแต่ย่อกายทำความเคารพตามไปเงียบ ๆ
แม้เหอป่าวจงจะรีบมาแจ้งล่วงหน้าแล้ว แต่นางก็มีเวลาแค่หวีผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูเรียบร้อยไม่ให้มีข้อผิดพลาดเท่านั้น