เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 591
“ปัง!”
แท่นบูชาเริ่มทำงาน โลงหินปิดสนิท
ภายนอก สำนึกวิญญาณอันไพศาลที่เติบโตสั่งสมมานับพันปีแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงอันน่าสะพรึงกลัว พัดกระหน่ำกวาดล้าง เพียงพริบตาก็แปรเปลี่ยนสถานที่แห่งนี้ให้กลายเป็นเตาเผาวิญญาณอันน่าสยดสยอง
การจะหลบหนีย่อมไม่ทันการเสียแล้ว เพราะ ‘เส้นทาง’ ยามมาถึงถูกกลืนกินไปตั้งแต่แรกเริ่ม ใต้โดมสวรรค์กระทั่งการรับรู้ทิศทางก็ยังถูกลบล้างไปจนสิ้น
หลายคนเริ่มตระหนักได้ว่า โลงหินใบนั้นต่างหากคือสถานที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวในยามนี้ ทว่าต่อให้ร่ายวิชา ใช้กำลัง หรือใช้ค่ายกลตลอดจนสารพัดวิธีการ ก็ไม่อาจสั่นคลอนโลงหินใบนี้ได้แม้แต่น้อย
ความร้อนระอุของสำนึกวิญญาณคล้ายเข้าคู่กับชัยภูมิของโลงหินใบนี้อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อทั้งสองประสานเข้าหากัน จึงก่อกำเนิดเป็นจุดเชื่อมโยงที่มั่นคงที่สุดในยามนี้ เพลิงวิญญาณไม่มอดดับ โลงหินไม่แตกพัง
อันที่จริง แท่นบูชาและโลงหินใบนี้ เดิมทีบรรพชนตระกูลหมิงก็สร้างขึ้นไว้ที่นี่ เพื่อเตรียมไว้สำหรับการย้ายสุสานให้ ‘คุณย่าทวด’ อยู่แล้ว ย่อมสามารถทานทนต่อแรงปะทะของสำนึกวิญญาณได้อย่างแน่นอน
ท่ามกลางความสิ้นหวัง มีคนพยายามวิ่งหนี แม้จะไร้จุดหมาย ทว่าวิ่งไปได้ไม่ไกลวิญญาณก็ระเหยกลายเป็นความว่างเปล่า ร่างแห้งเหี่ยวล้มลงกองกับพื้น; มีคนยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว ส่งเสียงสาปแช่งอันชั่วร้ายอำมหิตที่สุดใส่ตระกูลหมิง จนกระทั่งเงียบเสียงไป
ภายในโลงหิน ไม่อาจได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอก ทว่าจ้าวอี้ย่อมจินตนาการถึงสภาพอันน่าเวทนาภายนอกได้