เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 586
ดึกสงัด สายลมที่หลบหนีออกมาจากในหุบเขาพัดพาความตื่นตระหนก ม้วนเศษใบไม้แห้งในลานบ้าน ตบกระทบประตูหน้าต่างอย่างร้อนรน เพื่อวิงวอนขอเข้ามาหลบภัย
จ้าวอี้เปิดประตู รับลมเข้าสู่ห้อง ข้าวของเครื่องใช้ในห้องโอนเอนระเนระนาด สองพี่น้องตระกูลเหลียงกับสวีหมิงเดินตามออกมาด้วยกัน
“พวกเจ้ารอก่อน ข้าจะไปเปิดห้องให้”
เจียงโม่เพราะประโยคไถ่ถามเรื่องค่าเช่าห้องนั้น อารมณ์จึงดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด พอกลับเข้าห้องก็คิดจะดื่มเหล้าย้อมใจ พยายามใช้ขวดเหล้าเปล่าที่ตั้งเรียงรายเป็นแถวมาสร้างปราการป้องกันจิตใจในค่ำคืนนี้ แต่ผลปรากฏว่าครึ่งแก้วหน้าแดง ครึ่งขวดมึนหัว ยังไม่ทันหมดขวด ก็กอดกีตาร์ตัวโปรดผล็อยหลับไป
จ้าวอี้ผลักประตูเข้าไป เดินไปข้างเตียง ใช้นิ้วชี้คลึงเบาๆ ที่หว่างคิ้วของเจียงโม่ ทวารมรณะตรงหน้าอกค่อยๆ หมุนวน เจียงโม่ปลดเปลื้องแรงกดดันออกไปทั้งตัว ผ่อนคลายลง
บนโลกใบนี้ คนที่มีความสามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงอันเย็นชาได้ย่อมเป็นคนส่วนน้อยอย่างยิ่ง ความมองโลกในแง่ดีของคนส่วนใหญ่ เป็นเพียงการได้นอนหลับเต็มอิ่มสักตื่น แล้วใช้สภาพจิตใจที่เปี่ยมล้นไปรับมือกับการมาถึงของวันพรุ่งนี้เท่านั้น
“พี่เจียง ร่วมมือกันเปิดอีกสองห้องนะ เดี๋ยวข้าหยิบกุญแจเองล่ะ”
หยิบกุญแจมาสองดอกบนโต๊ะทำงาน แล้วยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมาหนึ่งใบ พอเดินออกมา ก็โยนกุญแจดอกหนึ่งให้สองพี่น้องตระกูลเหลียง อีกดอกโยนให้สวีหมิง จากนั้นจ้าวอี้ก็เดินกลับไปที่ห้องของตนพลางตะโกนว่า:
“เจ้าลูกหมาป่า อย่าคิดจะอู้นะ ก่อนนอนต้องล้างก้นล้างเท้าด้วย!”