เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 567
บนบันไดหน้าประตูห้องทำงาน หมีกวงนั่งอยู่ตรงนั้น สองมือสอดประสานเข้าไปในแขนเสื้อ สูดน้ำมูกฟุดฟิดพลางมองดูสภาพแวดล้อมใหม่ที่ตนจะต้องใช้ชีวิตต่อไปในอนาคตด้วยความสับสนงุนงง
ก่อนหน้านี้ เขานึกว่าอาจารย์จะพาตนหนีไป ที่ไหนได้อาจารย์กลับควักสมุดบัญชีเงินฝาก วิ่งกระหืดกระหอบไปหาผู้รับผิดชอบ
เขาไม่เข้าใจ
อาจารย์บอกว่า คนกลุ่มนี้คือผู้มีความสามารถที่แท้จริงที่ตนได้พบเจอมาตลอดการใช้ชีวิตในยุทธภพค่อนชีวิต จะต้องกอดขาพวกเขาไว้ให้แน่นที่สุด
เขาก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี
เพราะตามที่ท่านอาจารย์รูปนั้นบอก พวกเขาต้องทนอยู่ที่นี่ไปอีกสิบปีหรือยี่สิบปี ท่านอาจารย์ต้องเก็บหอมรอมริบเงิน
ต่อให้เป็นผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่เพียงใด ก็มอบชีวิตให้ได้แค่นี้ สู้สองศิษย์อาจารย์อยู่ที่เฟิงตูอย่างมีความสุขไม่ได้
อาจารย์บอกว่า เจ้ามันโง่ ถึงตอนนั้นข้าไม่อยู่แล้ว เจ้าก็ยังอยู่นี่หว่า
หมีกวงไม่พูดจาอีก เวลานี้เขาเริ่มพยายามเปิดรับลมหนาวที่พัดกรีดบาดลึกยิ่งกว่าที่เฟิงตู ไม่ได้รู้สึกหนาวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เพราะภายในใจกำลังคุกรุ่นไปด้วยไอร้อน