เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 553
หอว่างเจียง
ทั้งที่บนลานกว้างมีผู้คนอยู่เต็มไปหมด ทว่ากลับไม่มีความจอแจเลยแม้แต่น้อย เสียงเดียวที่ได้ยินชัดเจน คือเสียง “สวบสาบ” ของหน้ากระดาษสมุดบัญชีที่ปลิวว่อนร่วงหล่นลงมา
คาดว่าแม้แต่ตัวป้าหลิวเองก็คงคิดไม่ถึงว่า ตัวอักษรที่นางทุ่มเทความบิดเบี้ยวและความเคียดแค้นนับไม่ถ้วนเขียนขึ้นในยามค่ำคืน จะมีวันที่ได้รับการถ่ายทอดออกมาได้อย่าง “สะเทือนเลื่อนลั่น” ถึงเพียงนี้
ชื่อเสียงของคน เงานิมิตของต้นไม้
ทว่าต่อให้เป็นเรื่องเล่าที่ยอดเยี่ยมเพียงใด เมื่อฟังแล้วก็มักจะมีความรู้สึกเหนือจริงอยู่บ้าง จนกระทั่งบัดนี้ ที่ต้องมาเผชิญหน้ากันตรงๆ ด้วยรูปแบบเช่นนี้
บนใบหน้าของคนจำนวนมากผุดความตื่นตระหนก สายตาเผยความหวาดกลัว ความขลาดเขลาเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ฝูงชนราวกับปีศาจในใจ
นี่ไม่อาจโทษพวกเขาได้ ต่อให้พวกเขามีคนมากกว่านี้ การที่สามารถมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ ก็เป็นเพียงผู้พ่ายแพ้ที่ถูก “คัดกรอง” ออกมาแล้วเท่านั้น
หากจะโทษจริงๆ กลับเป็นความผิดของฉินและหลิวเสียมากกว่า
เรื่องราวที่ลุงฉินในรุ่นก่อนต้องเผชิญ ไม่เคยได้รับการชำระสะสางอย่างแท้จริง