เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 550
ลมหนาวหวีดหวิว กอหญ้าแห้งเหี่ยวพลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่น ดูคล้ายกำลังก้มกราบวัดหลังเล็กตรงใจกลาง และคล้ายกำลังตื่นตระหนกหลบหนีไปพร้อมกัน
ในอดีต วัดหลังเล็กแห่งนี้ก็เคยมีธูปควันรุ่งเรือง แต่ตั้งแต่มีการสร้างเขื่อนทดน้ำที่ต้นน้ำ ทุกๆ ไม่กี่ปีจะมีการระบายน้ำหลากมาทางนี้ ท้องน้ำที่ยกสูงขึ้นจึงท่วมมิดตัววัด
พระสงฆ์เดิมในวัดจำต้องย้ายออกไป ในโลกนี้ยากจะมีวิธีที่สมบูรณ์พร้อมทั้งสองด้าน ไม่ว่าพุทธธรรมจะลึกซึ้งพิสดารเพียงใด ท้ายที่สุดก็ต้องยอมหลีกทางให้แก่โลกียวิถีที่อยากจะดีขึ้นนี้
ขาดการบูรณะซ่อมแซมมาเนิ่นนาน ซ้ำยังถูกน้ำท่วมซ้ำแล้วซ้ำเล่า วัดแห่งนี้จึงทรุดโทรมจนดูไม่ได้ไปนานแล้ว
ภายในวัด หมีเซิงกำลังเคาะมู่ยวี่สวดพระสูตร
มู่ยวี่เคยผ่านการทาสีซ่อม แถบสีจึงแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังเคยบิ่นมุมจนต้องใช้ลวดเหล็กรัดตรึงไว้
จีวรคือชุดงิ้วที่ถันเหวินปินเลือกสรรมาด้วยตนเองจากห้องใต้ดินของบ้านผู้เฒ่าหลี่ ซับในของชุดงิ้วตอนแรกมีคำว่า ‘ซุน’ ต่อมาถูกขีดฆ่าทิ้งไปเส้นหนึ่ง แล้วเติมคำว่า ‘หนิว’ เข้าไป สุดท้ายไม่รู้ว่าเปลี่ยนมือมากี่ทอด จึงได้ถูกหลี่ซานเจียงเก็บสะสมไว้
ผู้เฒ่าหลี่ ผู้ประกอบอาชีพงานศพมาตลอดชีวิต ในใจก็ซ่อนความฝันไว้อย่างหนึ่งเช่นกัน
น่าเสียดายที่ความฝันนี้ไม่อาจทำให้เป็นจริงบนตัวของเสี่ยวหย่วนโหว เสี่ยวหย่วนโหวของบ้านตนจะต้องตั้งใจเรียนหนังสือ เข้าทำงานในหน่วยงานรัฐ จะมามัวข้องแวะกับเรื่องภูตผีงมงายพวกนี้วันแล้ววันเล่าได้อย่างไร