เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 530
รอยแผลเป็นศีลสีทองบนหัวของหมีเซิงค่อยๆ หม่นแสงลง การที่เขาเข้าสู่ทางมารอย่างสมบูรณ์นั้น บนตัวจึงไร้ซึ่งพุทธะหลงเหลืออยู่อีก ในกฎเกณฑ์ของซุนไป๋เซิน ย่อมเทียบเท่ากับว่าตายไปแล้ว
นี่ดูเหมือนเป็นการเจาะช่องโหว่ของกฎเกณฑ์ ทว่าความจริงคือ การเข้าสู่ทางมารอย่างสมบูรณ์สำหรับหมีเซิงแล้วก็คือ “ความตาย” ตอนนี้เขาเริ่มใช้น้ำเสียงของฝูงมารในเจดีย์สะกดมารเรียกขานภิกษุคงซินว่าสามเณรน้อยแล้ว
นี่ก็เป็นพัฒนาการของสถานการณ์ที่หลี่จุยหย่วนไม่อยากเห็นที่สุดเช่นกัน หากไม่มีหมีเซิงคอยทำหน้าที่เป็นภาชนะถ่ายโอนพุทธคุณมหาศาลให้ ต่อให้หลี่จุยหย่วนชนะได้ในท้ายที่สุด ก็จำต้องถูกบีบให้กลายเป็นพระโพธิสัตว์ร่างทองคำวัยเยาว์
จากนั้นก็ต้องไปคว่ำโต๊ะสู้กับเต๋าแห่งสวรรค์ด้วยวิธีการที่ความรู้สึกตนเองรังเกียจ และในความเป็นจริงคุ้มค่าน้อยยิ่งนัก
หลี่จุยหย่วนเลื่อนสายตาไปทางคงซิน
ถันเหวินปินเคยพูดไว้ หากพรุ่งนี้เป็นการสอบปลายภาค หนังสือการ์ตูนคืนนี้ก็จะยิ่งควรค่าแก่การทะนุถนอมและสนุกยิ่งขึ้น
ในทำนองเดียวกัน ถึงแม้ผลลัพธ์ของคลื่นระลอกนี้จะไม่อาจเปลี่ยนแปลง ก็ไม่ส่งผลต่อการที่หลี่จุยหย่วนจะจัดการหลวงจีนใหญ่รูปนี้ให้ตายก่อนในเวลานี้
“หึๆๆ...”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบชวนขนลุกของหมีเซิงดังขึ้น จิตมารกวาดผ่านทุกคนในที่นั้น ปลดปล่อยจิตสังหารอันชัดเจนออกมา เขาอยากฆ่าทุกคน แต่ในบรรดาคนที่อยากฆ่าก็ต้องแบ่งลำดับความสำคัญก่อนหลัง