เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 508
หลี่ซานเจียงติดนิสัยชอบจิบเหล้าเล็กน้อยตอนมื้อค่ำ ไม่ได้ดื่มเอาเมามาย เพียงเพื่อหวังให้เลือดลมสูบฉีดเคลิ้มๆ ช่วยให้นอนหลับสบาย
หลังจากยกกะละมังไฟขึ้นไปส่งแล้วกลับเข้าห้อง เขาก็ถอดเสื้อนวมกางเกงนวมออก มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มนอนกรนฟี้ๆ
ท่ามกลางความสะลึมสะลือ พลันได้ยินเสียงร้องตะโกนอย่างร้อนรนของหลี่เหวยฮั่นดังแว่วมาจากชั้นล่าง
หลี่ซานเจียงเบิกตากว้างสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ถีบผ้าห่มพลิกตัวลงจากเตียง ด้วยความรีบร้อน ร่างซวนเซ เสียหลักล้มไปข้างหน้า หัวเข่ากระแทกลงบนพื้นกระเบื้องเสียงดังสนั่น ทว่ากลับลืมเลือนความเจ็บปวดไปจนสิ้น รีบใช้สองมือยันพื้น โซซัดโซเซพุ่งชนประตูห้องเปิดพรวดออกมาร้องตะโกนว่า
“เสี่ยวหย่วนโหวเป็นอะไร เสี่ยวหย่วนโหวของข้าเป็นอะไรไป!”
“ปู่ทวดครับ”
หลี่ซานเจียงก้มหน้าลง มองดูหลี่จุยหย่วนที่มายืนอยู่ตรงหน้าตน ก้าวยาวๆ เข้าไปหาทันที สองมืออันหยาบกร้านประคองใบหน้าของเหลนชายไว้ แล้วเลื่อนลงมา บีบจับที่หัวไหล่ทั้งสองข้างของเหลนชายอย่างแรง
เมื่อยืนยันว่าเสี่ยวหย่วนโหวคือตัวจริงและไม่ได้เป็นอะไร หลี่ซานเจียงก็พ่นลมหายใจโล่งอกออกมาอย่างแรง ไอสีขาวพวยพุ่งออกจากปาก สีแดงก่ำในดวงตาที่เกิดจากความตึงเครียดจัด ค่อยๆ จางหายไป
คนที่รู้สึกว่าภาพเหตุการณ์นี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน ไม่ได้มีเพียงหลี่จุยหย่วนคนเดียว