เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470
บทที่ 469
ซุนชิงฮว่ายอมกราบเข้าสังกัดตำหนักนายน้อยแห่งเฟิงตู
ในสายตาของเขา ต่อให้มหาราชแห่งเฟิงตูจะลึกลับและทรงพลังเพียงใด ก็ล้วนเป็นสิ่งอัปมงคลที่แสวงหาความเป็นอมตะตัวหนึ่ง ส่วนหลี่จุยหย่วน แม้จะเป็นนายน้อยแห่งเฟิงตู แต่ก็ยังคงเป็นคนเป็นคนหนึ่ง
ซุนชิงฮว่าไม่รู้เลยว่า ตัวเขา "ในอนาคต" เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะแล้ว จะก้าวเดินไปอย่างบ้าคลั่งถึงเพียงใด
ดุจดั่งที่ผู้คนมากมายยามเหลียวมองกลับไปยังตนเองในอดีต ด้านหนึ่งย่อมรู้สึกว่าช่างไร้เดียงสา อ่อนต่อโลก สุดโต่ง ไม่รู้จักโต แต่อีกด้านหนึ่งก็มักจะหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตากับดวงตาอันเปี่ยมด้วยประกายแห่งความเยาว์วัยคู่นั้นโดยไม่รู้ตัว
หลี่จุยหย่วนยืนอยู่ด้านข้าง ต่อจุดหักเหอันเหนือความคาดหมายนี้ เด็กหนุ่มไม่คิดจะไปอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น
ไม่ได้ควบคุมก็คือไม่ได้ควบคุม ไม่ใช่เขาควบคุมซุนชิงฮว่าให้ไปด่ากราดต่อหน้าพระพักตร์ และไม่ใช่เขาบอกให้ซุนชิงฮว่ามากราบไหว้ตนเอง
ปัจจัยอันไม่สงบในบ้านบรรพบุรุษของทั้งสองตระกูลฉินหลิว ยังจัดการไม่เรียบร้อยดีเลย ตอนนี้ยังต้องเพิ่มนรกย่อยเข้ามาอีกแห่ง ไม่ว่าที่ใดจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ผลกรรมก็ล้วนต้องมาตกอยู่ที่หัวของตนทั้งสิ้น
องค์มหาราชในภาพวาด ทรงพยักพระพักตร์ลงเล็กน้อย