เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 458
บทที่ 457
"ไว้ชีวิตนายสักครั้ง อย่าได้มีครั้งต่อไปอีกงั้นเหรอ?"
หลินซูโหย่วเอียงคอ กะพริบตาปริบๆ รู้สึกเพียงว่าคนตรงหน้านี้ ช่างหน้าด้านไร้ยางอายเหลือเกินจริงๆ
ตัวเขาเองยืนอยู่ตรงนี้ มีกระบองคู่อยู่ข้างกาย นายยังอุตส่าห์เดินดุ่มๆ เข้ามาในค่ายกลของพี่เสี่ยวหย่วนด้วยตัวเองอีก นายแน่จริงก็ลองชักทวนยาวเล่มนั้นออกมาดูสิ จะได้รู้กันไปว่าต่อไปใครกันแน่ที่จะไม่มีชีวิตรอด!
อาโหย่วหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
พี่เสี่ยวหย่วนนั่งอยู่กับอาหลี ตรงหน้าของทั้งสองคนมีท่อนไม้วางพาดไว้หลายท่อน มังกรคะนองน้ำร้ายวนเวียนอยู่ระหว่างนั้น เปลี่ยนท่อนไม้ให้กลายเป็นถ่านไฟอันมืดหม่น เพื่อใช้ผิงไฟให้ความอบอุ่นท่ามกลางสายฝน
"เฮ้อ————"
อาโหย่วทอดถอนใจออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ:
สมแล้วที่เป็นพี่เสี่ยวหย่วน เผชิญหน้ากับหมอนี่ที่พูดจาโอ้อวดโม้เหม็น กลับไม่มีอารมณ์โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย